ąęśćżźłó

- Słucham?! – Krzyknął z niedowierzaniem Calum, gdy trzy pary oczu wwiercało się w niego ze smutnym wyrazem twarzy.

Całą czwórką siedzieli na podłodze w jego pokoju, on opierał się plecami o

łóżko, reszta zaś o ścianę naprzeciwko niego. Luke pokiwał głową, bez większego sensu. Michael siedział zamyślony, a Ashton z troską patrzył na Hooda.

- Ale… Wytłumaczcie mi to jeszcze raz…

- Tu nie ma co tłumaczyć – odparł Mike. – Krzyczała, a później ten blondyn wyłączył Skype. – Westchnął ciężko i odchylił głowę do tyłu, stukając nią lekko o ścianę.

- Musimy coś zrobić. I to szybko. – Powiedział Luke, na co Ashton parsknął.

- Ciekawe jak, skoro ona jest w Europie a my w Australii. Myśl czasem, kretynie.

Calum zamknął oczy i oczyścił umysł. Przecież to niemożliwe, aby stało jej się coś złego. Poczuł by. Był tego pewien. Przez ostatnie kilka dni, czuł jej emocje tak wyraźnie, jakby dzielił z nią duszę. Czuł, gdy była smutna, zła, szczęśliwa… Ale nie czuł strachu. Teraz wyczuwał jedynie zirytowanie i gniew. Tak, gniew, który aż z niej kipiał. Była wściekła, ale cała i zdrowa.

- Słuchasz nas? – Poczuł szarpnięcie za ramię i ujrzał twarz Asha tuż przed sobą.

- Nic jej nie jest. – Powiedział cicho.

- Co? Jak to? – Zdziwił się Luke.

- Tak to, Hemmings. – Odparł kpiąco szatyn.

To stanowczo uciszyło przyjaciela, ale sprawiło także, że Irwin i Clifford przyglądali mu się z zaciekawieniem. Po kilku minutach mierzenia się wzrokiem, odezwał się ten drugi.

- Czujesz coś, tak?

- Tak, Mike. Czuję wszystko. Wiem kiedy się śmieje, kiedy płacze i kiedy na kogoś krzyczy. Odczuwam wszystkie jej emocje. – Odparł zrezygnowany. – A przez ostatnich kilka godzin była po kolei, zaskoczona, zła, zirytowana, a teraz jest smutna i wściekła.

- Zdarzyło ci się to wcześniej? – Dopytywał Clifford.

- Nie, nigdy. – Calum sam już nie wiedział, co powinien myśleć i robić. Ta dziewczyna intrygowała go, a dodatkowo coś go do niej przyciągało. I bał się, że to coś, jest tym, czym nie powinno.